دیدهنشدن، بزرگترین رنج فوتبال زنان است
📅 دوشنبه | 25 خرداد ۱۴۰۵ | 15:45 | کد خبر: 140503251
دیدهنشدن، بزرگترین رنج فوتبال زنان است |
بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران معتقد است هرچه امنیت شغلی و آرامش ذهنی بازیکنان بیشتر باشد، عملکرد فنی هم بهتر خواهد شد و ما نشان دادهایم که با کمترین امکانات هم میجنگیم.
به گزارش فوتبالز فوتبال زنان ایران در سالهای اخیر روزهای متفاوتی را تجربه کرده است؛ از صعودها و افتخارآفرینیها تا چالشهای بیرون از زمین مسابقه، جام ملتهای آسیا در استرالیا برای ملیپوشان تنها یک تورنمنت ورزشی نبود؛ بلکه آزمونی بزرگ از حیث روحی، حرفهای و حتی شخصی به شمار میرفت.
در میان همه این حواشی، بهناز طاهرخانی، بازیکنی که سالها در تمام ردههای ملی به میدان رفته و امروز یکی از اعضای مهم تیم ملی محسوب میشود تصمیم گرفت همراه با برخی بازکنان به ایران بازگردند، خبرنگار ما با این بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران درباره آن روزها، انتخابهای سخت، چالشهای فوتبال زنان و آینده این رشته گفتوگو کرده که در ادامه میخوانید.
در جریان جام ملتهای آسیا، تیم ملی علاوه بر فشار مسابقات با شرایط خاص سیاسی و جنگ ۴۰ روزه در ایران هم مواجه بود، آن روزها از نظر روحی چطور گذشت.
ما در استرالیا بایستی با تیمهای قدرتمند آسیا رقابت میکردیم و تمرکز ۱۰۰درصدی میداشتیم اما همزمان اخبار کشور را لحظهبهلحظه دنبال میکردیم، طبیعی است وقتی خانوادهات در ایران هستند و شرایط خاصی در کشور جریان دارد، ذهنت کاملا درگیر میشود، تلاش میکردیم حرفهای باشیم و تمرکزمان را حفظ کنیم، اما فشار روانی کاملا محسوس بود، با این حال، احساس مسوولیت نسبت به پیراهن تیم ملی باعث میشد در زمین مسابقه همه چیز را فراموش کنیم و فقط برای اعتبار ایران بجنگیم.
پس از پایان مسابقات، بحث پیشنهادهایی برای ماندن در خارج از کشور و حتی حواشی سیاسی مطرح شد، شما در آن مقطع چه شرایطی را تجربه کردید.
فضای عجیبی بود، از یک طرف محدودیتهای پروازی و دشواری بازگشت به ایران وجود داشت و از طرف دیگر، پیشنهادهایی مطرح میشد که طبیعتا برای هر ورزشکاری میتوانست وسوسهبرانگیز باشد اما من از همان ابتدا تکلیفم با خودم روشن بود، شاید از بیرون، تصمیم ساده به نظر برسد اما وقتی در آن موقعیت قرار میگیرید، انتخاب بسیار جدی و سرنوشتساز است، برای من، پیراهن تیم ملی فقط یک لباس ورزشی نیست؛ بخشی از هویت من است و به همین دلیل حتی لحظهای هم درباره اصلِ بازگشت تردید نداشتم.
در آن مقطع برخی بازیکنان تصمیم گرفتند موقتا از اردو جدا شوند و بعد دوباره به تیم بازگشتند، این شرایط چه تاثیری بر روحیه تیم داشت.
طبیعی است که چنین اتفاقاتی روی تیم اثر میگذارد، وقتی یک تیم در شرایط بحرانی قرار میگیرد، انسجام و همدلی اهمیت دوچندان پیدا میکند، ما روزهای پرفشاری را پشت سر گذاشتیم؛ از گلدکوست به سیدنی، از آنجا به کوالالامپور و بعد مسقط و ترکیه، یک سفر چندمرحلهای و طولانی که بیشتر شبیه یک ماراتن روحی بود تا یک مسیر عادی بازگشت، با این حال، بازگشت برخی از بچهها به تیم نشان داد که تعلق خاطر به کشور و تیم ملی در نهایت حرف اول را میزند و مهم این بود که در پایان، اکثریت تیم با هم و کنار هم به خانه برگشتیم.
شما سالها در همه ردههای ملی بازی کردهاید و در پستهای مختلف به میدان رفتهاید، این تجربه چه تاثیری بر نگاه شما به فوتبال حرفهای داشته است.
از ۱۳ سالگی وارد تیمهای ملی شدم و تقریبا در همه ردههای سنی بازی کردهام، این مسیر باعث شد خیلی زود با مفهوم مسوولیتپذیری آشنا شوم، من ذاتا بازیکنی هستم که خودم را در خدمت تیم میدانم؛ چه در دفاع چپ که پست تخصصیام است، چه در دفاع راست، هافبک یا حتی دفاع وسط، مهم برای من نتیجه تیم است، نه جایگاه فردی و این سالها یاد گرفتم که فوتبال حرفهای فقط به مهارت فنی خلاصه نمیشود؛ بلکه انضباط، تعهد و روحیه جنگندگی نقش تعیینکننده دارند.
اگر بخواهید بزرگترین چالش فوتبال زنان ایران را نام ببرید، به چه موضوعی اشاره میکنید.
بدون تردید، دیدهنشدن، وقتی مسابقات ما پخش زنده تلویزیونی ندارد، طبیعی است که حامی مالیجذب نمیشود، حمایت مالی محدود میماند و حتی انگیزه بازیکنان هم تحت تاثیر قرار میگیرد، ما بارها این مطالبه را مطرح کردهایم، حداقل انتظار ما این است که بازیهای تیم ملی و لیگ برتر زنان به صورت منظم پخش شود، وقتی مردم ببینند،باور میکنند و وقتی باور کنند، حمایت شکل میگیرد، دیدهشدن، پایه بسیاری از پیشرفتهای بعدی است.
امروز که دوباره در ایران مشغول فعالیت هستید، آینده فوتبال زنان را چطور میبینید و چه انتظاری از مسوولان دارید.
من آدم امیدواری هستم، با وجود همه سختیها، معتقدم فوتبال زنان ایران ظرفیت رشد بالایی دارد، استعدادهای زیادی در استانهای مختلف از جمله قزوین داریم که اگر امکانات مناسب، اردوهای منظم و حمایت مالی پایدار داشته باشند، میتوانند در سطح آسیا و حتی فراتر بدرخشند، انتظار ما از مسئولان این است که حمایتها مقطعی نباشد. هرچه امنیت شغلی و آرامش ذهنی بازیکنان بیشتر باشد، عملکرد فنی هم بهتر خواهد شد و ما نشان دادهایم که با کمترین امکانات هم میجنگیم. اگر حمایتها بیشتر شود، قطعا افتخارات بزرگتری برای ایران رقم خواهیم زد.
بیشتر بخوانید
💻منبع:ایرنا 📷عکس:فدراسیون فوتبال
◾️با فوتبالز همراه شوید
◾️فوتبالز را در اینستاگرام دنبال کنید ◾️footballs.women@
